Shloka 114
स्थूल जीर्णाड़ जटिले वलल््कलाजिनधारिणे । दीप्तसूर्याग्निजटिले वलकलाजिनवाससे । सहसतसूर्यप्रतिम तपोनित्य नमो<स्तु ते,आपका श्रीविग्रह स्थूल और जीर्ण है। आप जटाधारी हैं। वलकल और मृगचर्म धारण करते हैं। देदीप्यमान सूर्य और अग्निके समान ज्योतिर्मयी जटासे सुशोभित हैं। वल्कल और मृगचर्म ही आपके वस्त्र हैं। आप सहस्रों सूर्योके समान प्रकाशमान और सदा तपस्यामें संलग्न रहनेवाले हैं। आपको नमस्कार है
sthūla-jīrṇāḍa-jaṭile valkalājinadhāriṇe | dīpta-sūryāgni-jaṭile valkalājinavāsase | sahasra-sūrya-pratima tapo-nitya namo 'stu te ||
ภีษมะกล่าวว่า— ขอนอบน้อมแด่พระองค์—พระวรกายศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ดูแข็งแกร่งแต่ชราภาพ; ทรงมีชฎามุ่น และทรงนุ่งห่มเปลือกไม้กับหนังละมั่ง ชฎาของพระองค์ส่องประกายดุจสุริยะและเพลิง; เปลือกไม้และหนังสัตว์คืออาภรณ์ของพระองค์ ทรงรุ่งโรจน์ดุจสุริยะนับพัน และทรงดำรงอยู่ในตบะเสมอ—ข้าขอนอบน้อมแด่พระองค์
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse upholds the ascetic ideal: a life of simplicity (bark and hide), disciplined tapas, and inner radiance is worthy of the highest respect. It implies that spiritual merit and authority arise from self-control and sustained practice rather than external status.
Bhīṣma offers a formal salutation to a powerful ascetic figure, praising visible marks of renunciation—matted hair, austere clothing, and fiery radiance—while acknowledging the ascetic’s constant engagement in tapas. This fits the Śānti Parva’s broader setting of instruction and reverence for dharmic exemplars.