Shloka 12
धर्मलक्षण-प्रश्नः (Marks and Sources of Dharma) | Chapter 251: Inquiry into the Definition of Dharma
एशभि: कालात्मकैभरविर्य: सर्वे: सर्वमन्वितम् । पश्यत्यकलुषं कर्म स मोहं नानुवर्तते,जो मनुष्य सारे जगत्को इन समस्त कालात्मक भावोंसे सम्पन्न देखता और निष्पाप कर्म करता है, वह कभी मोहमें नहीं पड़ता है
eṣabhiḥ kālātmakair bhāvair vīryaiḥ sarvaiḥ sarvam anvitam | paśyaty akaluṣaṃ karma sa mohaṃ nānuvartate ||
วยาสกล่าวว่า ผู้ใดเห็นโลกทั้งปวงว่าถูกแผ่ซ่านด้วยภาวะทั้งหลายอันเป็นรูปแห่งกาลเหล่านี้ และกระทำกรรมอันปราศจากมลทิน ผู้นั้นย่อมไม่ตกอยู่ในโมหะ และไม่ดำเนินตามโมหะ
व्यास उवाच
Educational Q&A
Clear perception of reality as shaped by Kāla (Time) and its conditions, combined with ethically pure action (akaluṣa-karma), prevents moha—delusion that distorts judgment and leads one away from dharma.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Vyāsa instructs the listener on a philosophical-ethical stance: understanding the world’s processes as time-governed and acting without inner stain. This insight is presented as the antidote to delusion.