Shloka 5
Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः । चकाराद्िरसां श्रेष्ठाद् धनुर्वेदं गुरोस्तदा
sa bālas tejasā yuktaḥ sūtaputratvam āgataḥ | cakārāṅgirasāṃ śreṣṭhād dhanurvedaṃ guros tadā ||
แม้ยังเป็นเด็ก เขาก็เปี่ยมด้วยเดชานุภาพโดยกำเนิด แต่ในสายตาโลกกลับเป็นที่รู้จักว่าเป็นบุตรของสารถี ครั้นกาลนั้น เขาได้ศึกษา “ธนุรเวท” วิชาธนู จากอาจารย์โทรณ ผู้เป็นยอดแห่งวงศ์อางคิรสะ
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that innate excellence (tejas) can exist regardless of social label, but it becomes effective and ethically directed through disciplined learning under a qualified guru; reputation and birth-identity may shape how society sees a person, yet training and character shape what the person becomes.
Nārada describes a gifted boy who becomes publicly known as a sūtaputra and, at that stage of his life, studies Dhanurveda under Droṇa, described as foremost among the Āṅgirasa Brahmins—establishing the boy’s martial education and the authority of his teacher.