Shloka 58
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
पिड्लोवाच उन्मत्ताहमनुन्मत्तं कान्तमन्ववसं चिरम् | अन्तिके रमणं सन््तं नैनमध्यगमं पुरा
brāhmaṇa uvāca: unmattāham anunmattaṁ kāntam anvavasaṁ ciram | antike ramaṇaṁ santaṁ nainam adhyagamaṁ purā ||
ปิฑลากล่าวว่า “แม้ข้าพเจ้าจะฟุ้งคลั่ง แต่คนรักของข้าพเจ้ามิได้ฟุ้งคลั่ง ข้าพเจ้าอยู่กับเขามาช้านาน เขาอยู่ใกล้—เป็นที่รื่นรมย์และปรากฏอยู่—แต่ก่อนหน้านี้ข้าพเจ้ามิได้เข้าถึงเขาโดยแท้จริง”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Proximity is not the same as true attainment: one may live near what is good and dear, yet fail to ‘reach’ it due to inner confusion. The verse points to the ethical need for inner clarity and steadiness so that love, duty, or wisdom is genuinely realized rather than merely present.
A Brahmin speaker reflects on a past condition of mental turmoil: despite living long with a beloved who remained composed and close at hand, the speaker admits that earlier they could not truly ‘attain’ or understand him—suggesting a later awakening or recognition of what was missed.