Shloka 94
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
ततो मध्यस्थतां नीता वचनैरमृतोपमै: । जम्बुकेन स्वकार्यार्थ बान्धवास्तस्य घिछिता:
tato madhyasthatāṁ nītā vacanair amṛtopamaiḥ | jambukena svakāryārthaṁ bāndhavās tasya gṛhītāḥ ||
ต่อมา ชัมพูกะเพื่อประโยชน์ของตน ได้ใช้ถ้อยคำหวานดุจน้ำอมฤตชักนำญาติของเด็กนั้นให้ตกอยู่ในภาวะก้ำกึ่ง—ลังเลและชะงักงัน. พวกเขาไปต่อก็ไม่ได้ อยู่ตามใจปรารถนาก็ไม่ได้; ในที่สุดจึงจำต้องค้างอยู่ ณ ที่นั้นเอง.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sweet-sounding speech can be used to conceal adharma: persuasive words that appear ‘nectar-like’ may still serve selfish ends by delaying rightful action and trapping others in indecision.
A jackal, acting for his own benefit, restrains the boy’s relatives through convincing, pleasant-sounding talk, pushing them into a paralyzing ‘middle position’ where they can neither proceed nor withdraw, until they are compelled to stay.