Shloka 66
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
न स्नेहस्य च विच्छेदो विलापरुदितस्थ च । मृतस्यास्य परित्यागात् तापो वै भविता ध्रुवम्
na snehyasya ca vicchedo vilāpa-ruditastha ca | mṛtasyāsya parityāgāt tāpo vai bhavitā dhruvam ||
ชัมพุกะกล่าวว่า “แม้พวกท่านจะทอดทิ้งเด็กที่ตายแล้วผู้นี้ไป ความรักก็หาได้ขาดสะบั้นไม่ และการร่ำไห้คร่ำครวญก็หาได้ยุติไม่. ตรงกันข้าม ไฟร้อนแห่งความทุกข์ในใจย่อมเพิ่มพูนขึ้นเป็นแน่.”
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse warns that merely abandoning the external object of attachment (the dead child) does not automatically end attachment or grief; unresolved sorrow can intensify unless one gains inner clarity and acceptance.
Jambuka addresses a grieving person and argues that leaving the dead child behind will not stop lamentation; instead, it will likely deepen the torment of grief, implying the need for wiser handling of sorrow than physical abandonment.