Shloka 39
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
एतावच्छेय इत्याह प्रह्मादो ब्रह्मवादिनम् । शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत्
etāvac chreya ity āha prahrādo brahmavādinam | śuśrūṣitas tena tadā daityendro vākyam abravīt ||
ปรหลาทะกล่าวแก่พราหมณ์ผู้ตั้งมั่นในวาทะแห่งพรหมะว่า “เพียงเท่านี้แลคือความเกษมสูงสุด” ครั้นเขาได้รับการปรนนิบัติรับใช้แล้ว เจ้าแห่งไทตยะจึงกล่าวถ้อยคำต่อไปในกาลนั้น
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds śreyas—true welfare or the highest good—as the aim of instruction, and implies that humility and service (śuśrūṣā) prepare a person to receive deeper ethical guidance beyond an initial summary.
Prahrāda addresses a brahmavādin, stating that “this much is the highest good.” Despite the brahmavādin’s continued attentive service, the Daitya lord then proceeds to speak further, indicating a continuation or deepening of the counsel.