Shloka 34
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
प्रह्माद उवाच नासूयामि द्विजान् विप्र राजास्मीति कदाचन । काव्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च,प्रह्नमादने कहा--विप्रवर! “मैं राजा हूँ” इस अभिमानमें आकर कभी ब्राह्मणोंकी निन्दा नहीं करता; बल्कि जब वे मुझे शुक्रनीतिका उपदेश करते हैं, तब मैं संयमपूर्वक उनकी बातें सुनता हूँ और उनकी आज्ञा शिरोधार्य करता हूँ
Prahlāda uvāca: nāsūyāmi dvijān vipra rājāsmīti kadācana | kāvyāni vadatāṁ teṣāṁ saṁyacchāmi vahāmi ca ||
พระประหลาดะตรัสว่า “โอ้พราหมณ์ผู้ประเสริฐ ข้ามิได้ดูหมิ่นทวิชะทั้งหลายด้วยความทะนงว่า ‘เราคือพระราชา’ เลย เมื่อเขากล่าวคำสอนว่าด้วยนโยบายและความประพฤติชอบ ข้ายับยั้งตน ฟังด้วยวินัย และน้อมรับคำสั่งของเขาไว้เหนือเศียรด้วยความเคารพ”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
Royal power should be governed by humility and self-restraint: a king must not insult the learned (dvijas/brāhmaṇas) out of pride, but should listen to their ethical and political counsel and uphold it respectfully.
Prahlāda is describing his own conduct as a ruler: he rejects arrogance based on kingship and explains that when brāhmaṇas offer instruction (counsel on right conduct and governance), he controls himself, listens carefully, and accepts their guidance with reverence.