Shloka 31
Vyāghra–Gomāyu Saṃvāda (व्याघ्रगोमायु संवाद) — Testing Character Beneath Appearances
नृपेणाहूयमानस्य यत् तिष्ठति भयं हृदि । न तत् तिष्ठति तुष्टानां वने मूलफलाशिनाम्,राजा जिसे अपने सामने बुलाता है, उसके हृदयमें जो भय खड़ा होता है, वह वनमें फल-मूल खाकर संतुष्ट रहनेवाले लोगोंके मनमें नहीं होता
nṛpeṇāhūyamānasya yat tiṣṭhati bhayaṁ hṛdi | na tat tiṣṭhati tuṣṭānāṁ vane mūlaphalāśinām ||
ผู้ที่ถูกพระราชาเรียกเข้าเฝ้า ย่อมมีความหวาดกลัวตั้งอยู่ในดวงใจ แต่ความหวาดกลัวนั้นไม่สถิตในใจของผู้ที่พอใจ อยู่ในป่า และยังชีพด้วยรากไม้และผลไม้
शार्टूल उवाच
Educational Q&A
Dependence on royal authority and worldly power breeds fear and inner insecurity, whereas contentment and a simple, self-reliant life (symbolized by living in the forest on roots and fruits) supports fearlessness and mental steadiness.
Śārṭūla states a reflective maxim: he contrasts the anxious state of someone summoned by a king with the calm of forest-dwellers who are satisfied with minimal sustenance, using this contrast to highlight the psychological cost of courtly dependence versus the freedom of renunciation.