Shloka 136
रणभूमिवर्णनम् — Devāsuropama-yuddha and the ‘River’ Metaphor of the Battlefield
पातनं शंस मे भूय: शल्यस्याथ सुतस्य मे | धृतराष्ट्र बोले--संजय! मैंने द्रोणाचार्य, भीष्म तथा राधापुत्र कर्णके वधका सारा वृत्तान्त सुन लिया है। अब पुनः मुझे शल्य तथा मेरे पुत्र दुर्योधनके मारे जानेका सारा समाचार कह सुनाओ
pātanaṃ śaṃsa me bhūyaḥ śalyasyātha sutasya me |
ธฤตราษฏร์ตรัสว่า “สัญชัย เราได้ฟังเรื่องการล้มลงของโทรณาจารย์ ภีษมะ และกรรณะบุตรแห่งราธาโดยครบถ้วนแล้ว บัดนี้จงเล่าให้เราฟังอีกครั้งโดยพิสดาร ถึงความพินาศของศัลยะ และถึงความตายของบุตรเรา ทุรโยธนะ”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral psychology of war’s aftermath: even after hearing of great elders and heroes falling, Dhṛtarāṣṭra’s attachment to his son drives him to seek repeated recounting. It underscores how moha (delusion/attachment) persists amid catastrophe, shaping perception and inquiry.
Dhṛtarāṣṭra, listening through Sañjaya’s report, says he has already heard the deaths of Droṇa, Bhīṣma, and Karṇa, and now requests a full account of how Śalya and his own son Duryodhana were brought down.