Shloka 17
अभिशनज्ञौ युद्धधर्मस्य मम माता पिता च मे
abhiśanajñau yuddhadharmasya mama mātā pitā ca me |
สัญชัยกล่าวว่า “มารดาและบิดาของเรารู้แจ้งในธรรมแห่งสงคราม ครั้นได้ยินข่าวการตายของเรา ทั้งสองจักถูกความโศกครอบงำ จงนำสารนี้ไปบอกท่านตามคำขอของเรา—ว่าเราได้ประกอบยัญพิธี ปกป้องผู้ควรได้รับการอุปถัมภ์ และปกครองแผ่นดินโดยชอบธรรมจนจรดขอบสมุทร”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ideal of kṣatriya life: even in the face of death, one seeks to be remembered for adherence to yuddha-dharma, performance of yajñas, protection of dependents, and righteous governance—ethical duty outweighing personal fear.
In the Shalya Parva war setting, Sañjaya speaks of a warrior anticipating death and instructing that a consoling message be delivered to his parents: that his life was spent in religious duty, social responsibility, and proper rule, even though the news will cause them grief.