Shloka 466
Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
त्वद्योषै्निहत: पाप तस्मादसि हतो रणे । जब पाण्डव शिकारके लिये तृणबिन्दुके आश्रमपर चले गये थे
tvad-doṣaiḥ nihataḥ pāpa tasmād asi hato raṇe | yadā pāṇḍavāḥ śikārārthaṁ tṛṇabindor āśramaṁ gatāḥ, tadā pāpī jayadrathaḥ vane draupadīṁ yaḥ kleśam akārayat; pāpātman, tavaiva aparādhena ca bahubhir yoddhubhiḥ sametya yuddhasthale ekākinaṁ bālakam abhimanyum avadhīt—ebhiḥ sarvaiḥ kāraṇaiḥ adya tvam api raṇabhūmau nihato 'si ||
วายุตรัสว่า—โอคนบาป! เจ้าถูกโค่นลงด้วยความผิดของตนเอง; เพราะฉะนั้นเจ้าจึงถูกสังหารในสนามรบ เมื่อเหล่าปาณฑพไปล่าสัตว์ยังอาศรมของตฤณบินทุ ชัยทรถผู้ชั่วช้าได้ก่อความทุกข์แก่เทราปทีในป่า และโอผู้มีใจชั่ว ด้วยความผิดของเจ้านั่นเอง เหล่านักรบมากมายจึงร่วมกันสังหารอภิมันยุผู้เยาว์ซึ่งโดดเดี่ยวอยู่ในสมรภูมิ ด้วยเหตุทั้งปวงนี้เอง วันนี้เจ้าจึงล้มลงในทุ่งรบ
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death as the moral consequence of prior adharma: harming Draupadī and enabling the unfair, collective killing of the lone Abhimanyu. It emphasizes karma—one’s own faults become the cause of one’s downfall.
Vāyu addresses a fallen or condemned warrior, declaring that his death in battle is justified by earlier crimes: Jayadratha’s harassment of Draupadī during the Pāṇḍavas’ absence and the coordinated slaying of Abhimanyu when he was isolated.