Shloka 25
Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
प्रजानाथ! श्रीकृष्णके मुखसे यह आक्षेपयुक्त वचन सुन राजा दुर्योधन अमर्षके वशीभूत होकर उठा और दोनों हाथ पृथ्वीपर टेककर चूतड़के सहारे बैठ गया ।।
prajānātha! śrīkṛṣṇake mukhase yaḥ ākṣepayuktaṃ vacanaṃ śrutvā rājā duryodhana amārṣavaśībhūtaḥ samuttiṣṭhat, ubhābhyāṃ hastābhyāṃ pṛthivīṃ tekitvā cūtṛḍa-sahāyena upāviśat. dṛṣṭiṃ bhrūsaṅkuṭāṃ kṛtvā vāsudeve nyapātayat; ardhonnataśarīrasya rūpam āsīt nṛpasya tu.
โอ้เจ้าแห่งประชา! ครั้นได้ยินถ้อยคำตำหนิอันคมกริบจากพระโอษฐ์ของพระศรีกฤษณะ พระเจ้าทุรโยธน์ถูกโทสะอันสุดจะทนครอบงำจึงผุดลุกขึ้น; แต่แล้วก็เอามือทั้งสองยันพื้น ทรุดนั่งลงโดยอาศัยสะโพกเป็นหลัก. เขาขมวดคิ้วจ้องพระวาสุเทพ; กายของพระราชายังคงอยู่ในท่ากึ่งลุกกึ่งนั่ง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how wounded pride and amārṣa (resentful intolerance) can overpower judgment: moral reproof meant to correct instead provokes hostility in one attached to ego and power. It implicitly warns that ethical counsel bears fruit only where humility and self-control are present.
Sañjaya describes Duryodhana’s physical reaction after hearing Kṛṣṇa’s accusatory/reproachful words: he rises in anger, then sits braced on the ground, frowning and staring at Vāsudeva, his body half-lifted—showing agitation and readiness to respond harshly.