Shloka 32
Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
अन्योन्यमभिधावन्तौ मत्ताविव महाद्विपौ । वासितासंगमे दृप्ती शरदीव मदोत्कटौ,जैसे शरद-ऋतुमें मैथुनकी इच्छावाली हथिनीसे समागम करनेके लिये दो मतवाले हाथी मदोन्मत्त होकर एक-दूसरेपर धावा करते हों, उसी प्रकार अपने बलका गर्व रखनेवाले वे दोनों वीर एक-दूसरेसे टक्कर लेनेको उद्यत थे। शत्रुओंका दमन करनेवाले वे दोनों योद्धा दो सर्पोके समान प्रज्वलित क्रोधरूपी विषका वमन करते हुए एक-दूसरेको रोषपूर्वक देख रहे थे
anyonyam abhidhāvantau mattāv iva mahādvipau | vāsitāsaṅgame dṛptī śaradīva madotkaṭau ||
สัญชัยกล่าวว่า ดุจช้างใหญ่สองเชือกที่เมามัน กำเริบด้วยทิฐิ ในฤดูสารทเมื่อเร่งรุดเพื่อการสมสู่ ต่างพุ่งเข้าหากันฉันใด วีรบุรุษทั้งสองผู้ทะนงในกำลังก็เร่งเข้าปะทะฉันนั้น. ทั้งคู่เป็นผู้ปราบศัตรู จ้องกันด้วยโทสะ ประหนึ่งงูสองตัวพ่นพิษแห่งความเดือดดาลอันลุกโพลง.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how pride in strength and unchecked anger can drive warriors into destructive collision, likening martial fury to animal rut and serpent-venom—an implicit warning that passion and wrath, when ungoverned by dharma, intensify violence and cloud discernment.
Sañjaya describes two opposing champions rushing at each other for a direct clash. Their mutual charge and hostile staring are portrayed through vivid similes: musth-maddened elephants seeking combat and serpents spewing the poison of blazing rage.