Shloka 39
गदायुद्ध-समारम्भः
Commencement of the Mace-Duel Proceedings
सरस्वती सर्वनदीषु पुण्या सरस्वती लोकशुभावहा सदा । सरस्वती प्राप्प जना: सुदुष्कृतं सदा न शोचन्ति परत्र चेह च,“सरस्वती सब नदियोंमें पवित्र है। सरस्वती सदा सम्पूर्ण जगत्का कल्याण करनेवाली है। सरस्वतीको पाकर मनुष्य इहलोक और परलोकमें कभी पापोंके लिये शोक नहीं करते हैं!
sarasvatī sarvanadīṣu puṇyā sarasvatī lokaśubhāvahā sadā | sarasvatī prāpya janāḥ suduṣkṛtaṃ sadā na śocanti paratra ceha ca ||
ในบรรดาแม่น้ำทั้งปวง สรัสวตีเป็นแม่น้ำอันบริสุทธิ์ยิ่ง สรัสวตีทรงนำมาซึ่งสวัสดิมงคลแก่โลกอยู่เสมอ ครั้นได้ถึงสรัสวตี (ได้อาบและบำเพ็ญสักการะ) ผู้คนย่อมไม่เศร้าโศกต่อบาปกรรมอันหนักหนาของตน ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse extols Sarasvatī as supremely purifying: contact with this sacred river is portrayed as relieving people from the burden of remorse over grave wrongdoing, both in this life and after death—highlighting the Mahābhārata theme that tīrthas and dharmic acts can support moral restoration and inner peace.
In Vaiśampāyana’s narration, the text pauses to praise the sanctity and beneficence of the river Sarasvatī, presenting it as a powerful tīrtha whose attainment (especially through pilgrimage/bathing) grants purification and consolation regarding past misdeeds.