Shloka 14
Plakṣaprasravaṇa–Kārapacana tīrtha-varṇana and Nārada’s war briefing (Śalya-parva, Adhyāya 53)
ते स्वर्गभाजो राजेन्द्र भविष्यन्ति महामते । तब इन्द्रने वहाँसे आकर राजर्षि कुरुसे कहा--“नरेश्वर! आप व्यर्थ कष्ट क्यों उठाते हैं? मेरी बात मान लीजिये। महामते! राजेन्द्र! जो मनुष्य और पशु-पक्षी यहाँ निराहार रहकर देह त्याग करेंगे अथवा युद्धमें मारे जायँगे, वे स्वर्गलोकके भागी होंगे” || १२-१३ ह ।। तथास्त्विति ततो राजा कुरु: शक्रमुवाच ह,तब राजा कुरने इन्द्रसे कहा--'देवराज! ऐसा ही हो” तदनन्तर कुरुसे विदा ले बलसूदन इन्द्र फिर शीघ्र ही प्रसन्नचित्तसे स्वर्गलोकमें चले गये
te svargabhājo rājendra bhaviṣyanti mahāmate | tathāstv iti tato rājā kuruḥ śakram uvāca ha ||
พระอินทร์ตรัสว่า “ข้าแต่พระราชาผู้ประเสริฐ ผู้ทรงปรีชา เขาทั้งหลายจักเป็นผู้มีส่วนในสวรรค์” แล้วพระเจ้ากุรุทูลตอบพระศักระ (พระอินทร์) ว่า “ขอให้เป็นดังนั้น” ครั้นทรงให้ความยินยอมแล้ว พระเจ้ากุรุก็ลาพระอินทร์; ส่วนพระอินทร์ผู้ปราบพญาพละ เสด็จกลับสู่สวรรค์โดยเร็ว ด้วยพระทัยอิ่มเอม
राम उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces a karmic-ethical assurance: those who die through severe austerity (such as fasting) or who fall in battle are described as attaining heaven, and the king’s “tathāstu” signifies acceptance of that moral framework.
Indra declares that certain deaths (austerity-based or in war) lead to heaven; King Kuru agrees—addressing Indra as Śakra—and Indra then departs for Svarga, pleased.