Shloka 10
Asita Devala Observes Jaigīṣavya’s Yogic Attainment and Chooses Mokṣa-dharma (देवल-जैगीषव्योपाख्यानम्)
दत्त्वा च दानं विविध नानारत्नसमन्वितम् | सगोहस्तिकदासीकं साजावि गतवान् वनम्,नाना प्रकारके रत्न, गौ, हाथी, दास, दासी और भेड़-बकरोंसहित अनेक प्रकारके दान देकर वे वनमें चले गये
dattvā ca dānaṃ vividhaṃ nānāratnasamanvitam | sagohastikadāsīkaṃ sājāvi gatavān vanam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ครั้นถวายทานนานาประการอันประดับด้วยรัตนะต่าง ๆ พร้อมโค ช้าง ทาสชายทาสหญิง และแกะกับแพะแล้ว; เขาก็ออกเดินทางสู่ป่า.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical sequence valued in dharma literature: before withdrawing from worldly life, one should practice dāna—generous giving—thereby loosening attachment to wealth and affirming responsibility toward dependents and society.
The narrator states that, after distributing extensive gifts—jewels, livestock, elephants, and servants—he leaves for the forest, signaling a decisive shift from household/royal life to a renunciant or secluded mode of living.