Shloka 54
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
अश्रान्तां चाविवर्णा च क्षुत्पिपासासमायुताम् । “अरुन्धती भूख-प्याससे युक्त होनेपर भी न तो थकी थी और न उसकी अंगकान्ति ही फीकी पड़ी थी। उसे देखकर ऋषियोंको बड़ा आश्चर्य हुआ || ५३ $ ।।
aśrāntāṃ cāvivarṇāṃ ca kṣutpipāsāsamāyutām | evaṃ siddhiḥ parā prāptā arundhatyā viśuddhayā |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— แม้ถูกความหิวและความกระหายรุมเร้า อรุณธตีก็มิได้อ่อนล้า และรัศมีผิวพรรณก็มิได้หม่นหมอง ครั้นเหล่าฤๅษีทั้งปวงได้เห็นนาง ก็พากันพิศวงยิ่งนัก ดังนี้อรุณธตีผู้มีจิตอันบริสุทธิ์ได้บรรลุสิทธิอันสูงสุด ณ ที่นี้—ดุจดังที่ท่านเองได้บำเพ็ญตบะเพื่อเราแล้วบรรลุผลสำเร็จ โอ้ผู้เจริญ ในวัตรนี้ท่านได้แสดงการน้อมมอบตนอย่างยิ่ง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfast observance of a vow, sustained even under bodily hardship like hunger and thirst, can lead to supreme attainment when grounded in inner purity and self-surrender rather than mere display of endurance.
Vaiśaṃpāyana describes Arundhatī’s extraordinary resilience during austerity: despite hunger and thirst she remains unfatigued and radiant, astonishing the sages. He then states that she attained the highest siddhi through her pure-hearted vow, and praises the listener for similar dedicated observance.