Shloka 41
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
सुव्रतं सत्यसंधं च ददौ मित्रो महात्मने । कुमाराय महात्मानौ तपोविद्याधरी प्रभु:,रुद्रर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यां च वृतः प्रभु: । महापराक्रमी इन्द्र और विष्णु, सूर्य और चन्द्रमा, धाता और विधाता, वायु और अग्नि, पूषा, भग, अर्यमा, अंश, विवस्वान्ू, मित्र और वरुणके साथ बुद्धिमान् रुद्रदेव, एकादश रुद्रणण, आठ वसु, बारह आदित्य और दोनों अश्विनीकुमार--ये सब-के-सब प्रभावशाली कुमार कार्तिकेयको घेरकर खड़े हुए
suvrataṃ satyasaṃdhaṃ ca dadau mitro mahātmane | kumārāya mahātmānau tapovidyādharī prabhuḥ, rudrair vasubhir ādityair aśvibhyāṃ ca vṛtaḥ prabhuḥ |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—พระผู้เป็นใหญ่ผู้ทรงเดชแห่งตบะและวิชชาศักดิ์สิทธิ์ ได้ประทานแก่กุมารผู้มหาตมัน (การ์ตติเกยะ) สหายชื่อ “มิตระ” ผู้มีวัตรอันประเสริฐและมั่นคงในสัจจะ แล้วพระผู้รุ่งเรืองนั้นยืนอยู่ท่ามกลางหมู่รุทระ วสุ อาทิตยะ และอัศวินทั้งสองที่รายล้อมอยู่
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates satya (truth) and vrata (disciplined vows) as defining virtues of worthy companionship and authority: divine power is portrayed as harmonized with ethical steadfastness, suggesting that greatness is validated by truthfulness and self-restraint.
Vaiśaṃpāyana describes Kumāra (Kārttikeya) being honored: Mitra—characterized as suvrata and satyasaṃdha—is bestowed/assigned to him, and Kumāra is shown standing encircled by major classes of deities (Rudras, Vasus, Ādityas, and the Aśvins), emphasizing his eminence and divine recognition.