Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
मायाशतथधरं काम॑ कामवीर्य बलान्वितम् | ददौ स्कन्दाय राजेन्द्र सुरारिविनिबर्हणम्,रुद्रर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यां च वृतः प्रभु: । महापराक्रमी इन्द्र और विष्णु, सूर्य और चन्द्रमा, धाता और विधाता, वायु और अग्नि, पूषा, भग, अर्यमा, अंश, विवस्वान्ू, मित्र और वरुणके साथ बुद्धिमान् रुद्रदेव, एकादश रुद्रणण, आठ वसु, बारह आदित्य और दोनों अश्विनीकुमार--ये सब-के-सब प्रभावशाली कुमार कार्तिकेयको घेरकर खड़े हुए राजेन्द्र! फिर वहाँ महातेजस्वी भगवान् शंकरने स्कन्दको एक महान् असुर समर्पित किया, जो सैकड़ों मायाओंको धारण करनेवाला, इच्छानुसार बल-पराक्रमसे सम्पन्न तथा दैत्योंका संहार करनेमें समर्थ था
vaiśampāyana uvāca |
māyāśatadharaṃ kāmaṃ kāmavīrya-balānvitam |
dadau skandāya rājendra surārivinibarhaṇam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ข้าแต่พระราชา ครั้งนั้นพระศิวะได้ประทานแก่สกันทะซึ่งมหาวีรบุรุษผู้หนึ่ง—ผู้ทรงไว้ซึ่งมายาศักดิ์นับร้อย สามารถเรียกกำลังและเดชานุภาพได้ตามประสงค์ และสามารถบดขยี้ศัตรูแห่งเหล่าเทวะได้ ฉากนี้ชี้ให้เห็นตรรกะแห่งธรรมในมหากาพย์: เมื่อระเบียบจักรวาลถูกคุกคาม อำนาจทิพย์ย่อมมอบแก่แม่ทัพผู้คู่ควร มิใช่เพื่อประโยชน์ตน หากเพื่อพิทักษ์ธรรมและยับยั้งพลังทำลายล้าง
वैशम्पायन उवाच
Power is portrayed as legitimate when it is entrusted for the protection of dharma—used to restrain forces that threaten the gods’ order, not to satisfy private ambition. The verse frames might (bala, vīrya) as ethically directed when aligned with cosmic responsibility.
Vaiśampāyana narrates that Skanda is granted a formidable ally/force characterized by hundreds of māyās (magical capacities) and on-demand strength, specifically described as capable of crushing the enemies of the gods—signaling divine mobilization for a larger conflict.