Shloka 3
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
पुरा हि नैमिषीयाणां सत्रे द्वादशवार्षिके
purā hi naimiṣīyāṇāṁ satre dvādaśavārṣike, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—กาลก่อน ในสัตรพิธีสิบสองปีของเหล่าฤๅษีแห่งไนมิษะ มีตบสวีผู้ทรงธรรมและทรงเดชผู้หนึ่ง ถูกมหาโทสะครอบงำ กระทำการอันชี้ให้เห็นว่า แม้ฤทธิ์แห่งตบะเมื่อประกบด้วยความพิโรธ ก็อาจกลายเป็นพลังทำลายและก่อผลกรรมอันหนักหน่วง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral tension: even a dharmātmā (righteous person) can be overtaken by krodha (anger). In epic ethics, anger is a force that can hijack tapas and power, turning spiritual potency toward harmful outcomes, thereby creating grave karmic and social consequences.
Vaiśaṃpāyana recalls an earlier event that occurred during a twelve-year satra at Naimiṣa. A powerful, righteous figure became overwhelmed by great anger—setting up the backstory for a consequential act that follows in the surrounding passage.