Shloka 296
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
समाहूता ययौ तत्र पुण्ये हैमवते गिरौ । ब्रह्माजीने एक बार फिर पुण्यमय हिमालयपर्वतपर यज्ञ किया था। उस समय उनके आवाहन करनेपर भगवती सरस्वतीने विमलोदका नामसे प्रसिद्ध होकर वहाँ पदार्पण किया था
samāhūtā yayau tatra puṇye haimavate girau |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เมื่อถูกอาวาหนะแล้ว พระนางก็เสด็จไป ณ ที่นั้น บนภูเขาหิมวัตอันศักดิ์สิทธิ์ ครั้นเมื่อพระพรหมาทรงประกอบยัชญาอีกครั้งหนึ่ง ณ หิมวัต และทรงอาวาหนะ พระแม่สรัสวตีก็เสด็จมาปรากฏ ณ ที่นั้น และเป็นที่เลื่องลือด้วยนามว่า “วิมโลทกา”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred acts performed with proper invocation and reverence are portrayed as drawing divine presence; the epithet Vimalodakā underscores the ethical-religious ideal of inner and outer purification through contact with the sacred.
The narrator states that, upon being summoned, the goddess (understood as Sarasvatī) goes to the holy Himalayan mountain; the surrounding context explains that during Brahmā’s sacrifice there, she appeared and became celebrated as Vimalodakā.