Shloka 27
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
पुण्यं द्वैतवनं राजन्नाजगाम हलायुध: । तत्र गत्वा मुनीन् दृष्टवा नानावेषधरान् बल:
puṇyaṃ dvaitavanaṃ rājann ājagāma halāyudhaḥ | tatra gatvā munīn dṛṣṭvā nānāveṣadharān balaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ข้าแต่พระราชา! หะลายุธะ (พระพลราม) เสด็จมาถึงป่าศักดิ์สิทธิ์ทไวตวนะ ครั้นไปถึงที่นั่น พระองค์ผู้ทรงพละได้ทอดพระเนตรเหล่ามุนีผู้ทรงอิริยาบถและเครื่องนุ่งห่มหลากหลาย
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and spiritual counterpoint to warfare: even amid a war-centered parva, the narrative pauses at a sacred forest where sages embody discipline and diverse modes of renunciation, suggesting that dharma is sustained not only by warriors and kings but also by ascetics and holy places.
Vaiśampāyana reports that Balarāma arrives at the sacred Dvaitavana forest and, upon reaching it, sees many sages who appear in varied garbs or forms—indicating a gathering of ascetics and the forest’s sanctity.