Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
तेषां तद् वचन श्रुत्वा चाराणां भरतर्षभ | चिन्तामभ्यगमत् तीव्रां नि:शश्वास च पार्थिव:,भरतश्रेष्ठ! उन गुप्तचरोंकी बात सुनकर राजा युधिष्ठिर घोर चिन्तामें पड़ गये और लंबी साँस खींचने लगे
teṣāṁ tad vacanaṁ śrutvā cārāṇāṁ bharatarṣabha | cintām abhyagamat tīvrāṁ niḥśaśvāsa ca pārthivaḥ ||
โอ้ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภารตะ! ครั้นได้ฟังถ้อยคำของสายลับลับเหล่านั้นแล้ว พระราชายูธิษฐิระก็ถูกความกังวลอันรุนแรงครอบงำ และทรงถอนพระทัยยาวลึก
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight borne by a righteous ruler: reliable intelligence can intensify responsibility rather than relieve it, because a king must respond in a way consistent with dharma while facing the harsh necessities of war.
Sañjaya reports that after hearing the scouts’ confidential report, the king (understood here as Yudhiṣṭhira) is overwhelmed by severe चिंता (anxiety) and lets out a long, heavy sigh—signaling grave concern about the situation and its consequences.