Shloka 3
Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
कृतवर्मा, कृपाचार्य, पराक्रमी द्रोणपुत्र अश्वत्थामा तथा मन्दबुद्धि राजा दुर्योधनने उस समय क्या किया? ।। संजय उवाच सम्प्राद्रवत्सु दारेषु क्षत्रियाणां महात्मनाम् विद्रुते शिबिरे शून्ये भृशोद्धिग्नास्त्रयो रथा:,संजयने कहा--राजन्! जब महामनस्वी क्षत्रिय राजाओंकी पत्नियाँ भाग चलीं और सब लोगोंके पलायन करनेसे सारा शिविर सूना हो गया, उस समय पूर्वोक्त तीनों रथी अत्यन्त उद्विग्न हो गये
sañjaya uvāca | samprādravatsu dāreṣu kṣatriyāṇāṁ mahātmanām | vidrute śibire śūnye bhṛśoddhignās trayo rathāḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่พระราชา ครั้นเมื่อเหล่ามเหสีของกษัตริย์นักรบกษัตริย์ผู้มีใจสูงส่งพากันแตกตื่นหนีไป และค่ายทัพก็ร้างไร้เพราะผู้คนกระจัดกระจายแล้ว มหารถีทั้งสามนั้นก็ถูกความหวาดหวั่นอย่างยิ่งครอบงำ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma in war produces social and psychological ruin: when violence overwhelms restraint, even noncombatants and family spaces are destabilized, and the remaining warriors act from fear and agitation rather than righteous duty.
Sañjaya reports to the king that the camp has emptied as people flee; the wives of the warriors run in terror, and in that deserted camp the three principal chariot-fighters (contextually the surviving Kaurava champions) become intensely alarmed.