Shloka 133
Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
अस्माभिरपि गुप्तस्य तस्मादुत्तिष्ठ भारत । “प्रजानाथ दुर्योधन! भरतनन्दन! तुमने भी तो पाण्डवोंकी सारी सेनाका संहार कर डाला है। वहाँ जो सैनिक शेष रह गये हैं, वे भी बहुत घायल हो चुके हैं; अतः जब तुम हमारेद्वारा सुरक्षित होकर उनपर आक्रमण करोगे तो वे तुम्हारा वेग नहीं सह सकेंगे; इसलिये तुम युद्धके लिये उठो'
asmābhir api guptasya tasmād uttiṣṭha bhārata |
สัญชัยกล่าวว่า—“ฉะนั้นแล โอ ภารตะ จงลุกขึ้นเถิด แม้เราก็จักคุ้มครองท่านด้วย ท่านได้ทำลายกองทัพปาณฑพไปมากแล้ว ผู้ที่เหลืออยู่ก็ล้วนบาดเจ็บหนัก เมื่ออยู่ใต้การพิทักษ์ของเราแล้วจงเข้าตี พวกเขาย่อมทานแรงบุกของท่านมิได้ เพราะฉะนั้นจงลุกขึ้นเพื่อทำศึก”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes decisive action grounded in support and preparedness: when protection and backing are assured, hesitation is to be set aside and one should rise to perform the required duty—here, the duty of engaging in the next phase of battle.
In Sañjaya’s report to Dhṛtarāṣṭra, a call is issued to “rise” for combat, explicitly noting that the person addressed will be protected by allies. It functions as a brief, urgent prompt within the unfolding war narrative.