Shloka 67
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
ब्रृहि सर्व यथातत्त्वं भरतानां महाक्षयम् । यथा च निहत: संख्ये पुत्रो दुर्योधनो मम,तुम भरतवंशियोंके इस महान् विनाशका सारा वृत्तान्त यथार्थ रूपसे बताओ। साथ ही यह भी कहो कि युद्धस्थलमें मेरा पुत्र दुर्योधन किस प्रकार मारा गया?
brūhi sarvaṃ yathātattvaṃ bharatānāṃ mahākṣayam | yathā ca nihataḥ saṅkhye putro duryodhano mama ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “จงเล่าให้ข้าฟังทั้งหมดตามความจริง ว่ามหาวินาศของวงศ์ภารตะเกิดขึ้นอย่างไร และจงอธิบายด้วยว่า ในท่ามกลางสมรภูมิ บุตรของข้า ทุรโยธนะ ถูกสังหารอย่างไร”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds yathātattva—truthful, exact narration—especially when recounting war and loss. It implies an ethical demand: even amid grief and partisanship, the account of destruction and death should be stated as it truly occurred.
The speaker Vaiśampāyana is asked to narrate the full, accurate story of the catastrophic slaughter of the Bharata/Kuru forces and, in particular, to describe the manner in which Duryodhana was killed on the battlefield.