Shloka 38
शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
अस्मांस्तु पुनरासाद्य लब्धलक्ष्यप्रहारिण: । शरासनानि धुन्वाना: सिंहनादान प्रचुक्तुशु:,हमारे पास पहुँचकर लक्ष्य वेधनेमें सफल और प्रहारकुशल पाण्डव-सैनिक अपने धनुष हिलाते हुए जोर-जोरसे सिंहनाद करने लगे
asmāṁs tu punar āsādya labdhalakṣyaprahāriṇaḥ | śarāsanāni dhunvānāḥ siṁhanādān pracukruśuḥ ||
ครั้นแล้วเหล่านักรบฝ่ายปาณฑพ ผู้แม่นยำในเป้าและชำนาญในการโจมตี ได้เข้าประชิดเราอีกครั้ง สะบัดคันศรให้สั่นสะเทือน แล้วเปล่งเสียงคำรามดุจสิงห์กึกก้อง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos in battle: steadiness of aim, disciplined skill, and the use of confident proclamation (siṁhanāda) to uphold one’s own morale and confront fear. Ethically, it shows how inner resolve and collective courage are expressed outwardly in a dharma-bound conflict.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava fighters press close to the Kaurava side again; being accurate and effective in attack, they brandish their bows and shout loud lion-like battle-cries, signaling renewed aggression and confidence on the battlefield.