Shloka 29
Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
तै: सायकैर्मोहितं वीक्ष्य शल्यं भीम: शरैरस्य चकर्त वर्म | स भीमसेनेन निकृत्तवर्मा मद्राधिपश्चर्म सहस्रतारम्,उन बाणोंसे शल्यको मोहित हुआ देख भीमसेनने उनके कवचको भी काट डाला। भीमसेनके द्वारा अपना कवच कट जानेपर भयंकर बलशाली महामनस्वी मद्रराज शल्य सहस््र तारोंके चिहसे सुशोभित ढाल और तलवार लेकर उस रथसे कूद पड़े और कुन्तीपुत्रकी ओर दौड़े। उन्होंने नकुलके रथका हरसा काटकर युधिष्ठिरपर धावा किया
taiḥ sāyakair mohitaṃ vīkṣya śalyaṃ bhīmaḥ śarair asya cakarta varma | sa bhīmasenena nikṛttavarmā madrādhipaś carma sahasratāraṃ khaḍgaṃ ca gṛhītvā rathāt praskandya kuntīputraṃ prati dudrāva |
สัญชัยกล่าวว่า ครั้นเห็นศัลยะมึนงงด้วยศรเหล่านั้น ภีมะก็ใช้ศรของตนตัดเกราะของศัลยะขาด เมื่อเกราะถูกภีมเสนะฟันทำลาย ศัลยะเจ้าแห่งมทร ผู้ทรงพละกำลังน่าหวาดหวั่นและจิตใจสูงส่ง จึงคว้าโล่ประดับหมุดนับพันกับดาบ กระโจนลงจากรถศึก แล้วพุ่งเข้าหาบุตรแห่งกุนตี
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of steadfastness in battle: when one layer of protection (armour, chariot-advantage) is destroyed, the warrior does not abandon duty but adapts—taking up shield and sword and engaging directly. It also illustrates how ‘mohā’ (battlefield bewilderment) can be induced by skillful attack, yet resolve can reassert itself through disciplined courage.
Sañjaya reports that Bhīma’s arrows stun Śalya and then cut through his armour. Stripped of armour, Śalya—king of Madra—grabs an ornate shield and a sword, leaps down from his chariot, and charges toward the son of Kuntī (contextually the Pāṇḍava leader).