Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
ततस्तु शल्यो नवश्रि: पृषत्कै- भीमस्य राज्ञश्वच युधिष्ठिरस्य । निकृत्य रौक्मे पटुवर्मणी तयो- विंदारयामास भुजौ महात्मा,तब महामनस्वी शल्यने नौ बाणोंसे भीमसेन तथा राजा युधिष्ठिरके सोनेके सुदृढ़ कवचोंको काटकर उन दोनोंकी भुजाओंको विदीर्ण कर डाला
tatastu śalyo navaśriḥ pṛṣatkaiḥ bhīmasya rājñaś ca yudhiṣṭhirasya | nikṛty raukme paṭuvarmaṇī tayoḥ vindārayāmāsa bhujau mahātmā ||
ครั้งนั้น ศัลยะผู้รุ่งเรืองด้วยรัศมีใหม่ ยิงศรใส่ภีมเสนและพระราชายุธิษฐิระ ครั้นตัดทะลุเกราะทองอันแข็งแกร่งของทั้งสองแล้ว มหาบุรุษผู้นั้นก็ฉีกทำลายท่อนแขนของเขาทั้งคู่
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in wartime: excellence in arms and unwavering resolve are praised, yet the narrative simultaneously exposes the heavy human cost of such duty-bound violence.
Sañjaya reports that Śalya, shining with renewed vigor, shoots arrows that cut through the strong golden armours of Bhīma and King Yudhiṣṭhira and then rends both of their arms, marking a fierce escalation in the battle.