Shloka 6
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
स समाथ्वास्यमानो5पि हेतुभि: शास्त्रनिश्चितै: । राजभिननलभरच्छर्म सूतपुत्रवर्धं स््मरन्,राजाओंने शास्त्रनिश्चित युक्तियोंद्वारा उसे बहुत समझाया-बुझाया तो भी सूतपुत्रके वधका स्मरण करके उसे शान्ति नहीं मिली
sa samāśvāsyamāno 'pi hetubhiḥ śāstra-niścitaiḥ | rājabhir na labhec charma sūta-putra-vadhaṃ smaran ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—แม้เหล่ากษัตริย์จะปลอบประโลมเขาด้วยเหตุผลอันมั่นคงตามคำสอนแห่งศาสตรา เขาก็มิอาจพบความสงบได้; เพราะเมื่อใดระลึกถึงการสังหารบุตรของสารถี ใจของเขาก็ไม่อาจตั้งมั่น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Scriptural reasoning and ethical counsel can guide the intellect, yet intense personal grief—especially tied to a traumatic death—may still prevent inner peace; the verse highlights the limits of argument when the heart remains bound to sorrow.
After the death of the sūta-putra (Karna, by epithet), the kings attempt to console the afflicted person with śāstra-grounded arguments, but he remains unpacified because the memory of that killing keeps his mind agitated.