Shloka 27
“राजन! पराक्रमी यदुनन्दन बलरामजी आपके विषयमें सदा कहा करते थे कि 'गदायुद्धकी शिक्षामें दुर्योधनकी समानता करनेवाला दूसरा कोई नहीं है” ।। श्लाघते त्वां हि वाष्णेयो राजसंसत्सु भारत | स शिष्यो मम कौरव्यो गदायुद्ध इति प्रभो
ślāghate tvāṃ hi vāṣṇeyo rājasam̐satsu bhārata | sa śiṣyo mama kauravyo gadāyuddha iti prabho ||
สัญชัยกล่าวว่า “ข้าแต่ภารตะ ในที่ประชุมแห่งกษัตริย์ทั้งหลาย วาษเณยะ (พระพลราม) ยกย่องท่านว่า ‘ข้าแต่เจ้านาย กุรุวงศ์ผู้นี้เป็นศิษย์ของข้าในศิลปะแห่งศึกคทา’”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that skill and fame in warfare—here, Duryodhana’s excellence in mace-fighting endorsed by Balarāma—do not by themselves establish righteousness. In the Mahābhārata’s ethical frame, martial accomplishment gains true worth only when aligned with dharma.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Balarāma (Vāṣṇeya) publicly praises Duryodhana in royal courts, calling him his disciple in mace-combat. It recalls Duryodhana’s recognized training and reputation, set against the grim aftermath context of the Sauptika events.