Shloka 125
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
न च सुप्तं प्रमत्तं वा न्यस्तशस्त्रं कृताउ्जलिम् | धावन्तं मुक्तकेशं वा हन्ति पार्थो धनंजय:
na ca suptaṁ pramattaṁ vā nyastaśastraṁ kṛtāñjalim | dhāvantaṁ muktakeśaṁ vā hanti pārtho dhanañjayaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—อรชุน ผู้เป็นปารถะและธนัญชัย ไม่ฟันผู้ที่หลับอยู่หรือเผลอไผล ไม่ฆ่าผู้ที่วางอาวุธแล้ว ไม่ฆ่าผู้ที่ประนมมือขอพึ่งพา ไม่ฆ่าผู้ที่กำลังหลบหนี และไม่ฆ่าผู้ที่ปล่อยผมสยายแสดงความสิ้นหนทาง
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in warfare, dharma imposes limits: a righteous warrior should not kill those who are defenseless—sleeping, careless, unarmed, supplicating with folded hands, fleeing, or visibly surrendering. Arjuna is presented as embodying this restraint.
In the Sauptika Parva context—where night-time slaughter and attacks on the unsuspecting are central—Sañjaya highlights Arjuna’s established conduct in battle, contrasting his standards with acts that violate the accepted code of combat.