Shloka 37
क्षिप्रं संनद्धकवचौ सखडूगावात्तकार्मुकौ | मामास्थाय प्रतीक्षेतां रथवर्यो परंतपौ,“आप दोनों रथियोंमें श्रेष्ठ और शत्रुओंको संताप देनेवाले वीर हैं। शीघ्र ही कवच बाँधकर खड्ग और धनुष लेकर रथपर बैठ जाइये तथा मेरी प्रतीक्षा कीजिये”
kṣipraṃ saṃnaddha-kavacau sa-khaḍgau ātta-kārmukau | mām āsthāya pratīkṣetāṃ ratha-varyau paraṃtapau ||
พวกเจ้าทั้งสองเป็นยอดนักรบรถศึก เป็นผู้เผาผลาญศัตรูให้เร่าร้อน จงรีบสวมเกราะ คว้าดาบและคันธนู ขึ้นสู่รถศึก แล้วอาศัยข้าเป็นหลัก คอยข้าอยู่เถิด
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined urgency in a martial context: true prowess is not only bravery but prompt preparedness, proper equipment, and coordinated action under a responsible command.
Sañjaya issues a direct instruction to two eminent chariot-warriors: arm themselves immediately (armor, sword, bow), mount the chariot, and remain ready while awaiting his arrival or further direction.