Shloka 156
Sauptika-parva Adhyāya 13 — Bhīmasena’s Pursuit of Drauṇi and the Release of a Divine Astra
रजसा ध्वस्तमासीन ददर्श द्रौणिमन्तिके । वहाँ जाकर उन्होंने गंगाजीके जलके किनारे परम यशस्वी महात्मा श्रीकृष्ण द्वैपायन व्यासको अनेकों महर्षियोंके साथ बैठे देखा। उनके पास ही वह क्रूरकर्मा द्रोणपुत्र भी बैठा दिखायी दिया। उसने अपने शरीरमें घी लगाकर कुशका चीर पहन रखा था। उसके सारे अंगोंपर धूल छा रही थी
rajasā dhvastam āsīnaṃ dadarśa drauṇim antike |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ครั้นไปถึงที่นั้น พวกเขาเห็นมหาตมะศรีกฤษณทไวปายนวยาส ผู้เลื่องลือยิ่ง นั่งอยู่ริมฝั่งคงคาพร้อมด้วยมหาฤษีเป็นอันมาก และใกล้กันนั้นเอง บุตรแห่งโทรณะ (อัศวัตถามา) นั่งอยู่ในสภาพหม่นมัวด้วยธุลี—ผู้กระทำกรรมอันโหดร้าย; เขาทาตัวด้วยเนยใสและนุ่งห่มผ้าจากหญ้ากุศะ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores moral consequence: the dust-covered, diminished state of Drauṇi (Aśvatthāman) functions as a narrative sign of inner turmoil and ethical stain after violent, cruel action, set against the purifying presence of Vyāsa and the ṛṣis—figures of dharma and truth.
The narrator reports that Aśvatthāman is seen sitting nearby, covered with dust. The surrounding context places him close to Vyāsa seated by the Gaṅgā with many sages, framing a tense encounter between a war-criminal figure and the highest spiritual authorities.