Shloka 15
प्रदिशज्छरसम्पातान् कुन्तीपुत्रो&र्जुनस्तदा,कुन्तीपुत्र सव्यसाची अर्जुन उस समय राजाके पीछे-पीछे जो बालू बिखेरते हुए यात्रा कर रहे थे, उसके द्वारा वे शत्रुओंपर बाण बरसानेकी अभिलाषा व्यक्त करते थे। भारत! इस समय उनके गिराये हुए बालूके कण जैसे आपसमें संसक्त न होते हुए लगातार गिरते हैं, उसी प्रकार वे शत्रुओंपर परस्पर संसक्त न होनेवाले असंख्य बाणोंकी वर्षा करेंगे
pradiśacchara-sampātān kuntīputro 'rjunas tadā | kuntīputraḥ savyasācī ||
วิทุระกล่าวว่า “ครั้งนั้น อรชุน โอรสแห่งกุนตี ผู้มีนามว่าสวฺยสาจี ประหนึ่งกำลังบอกนัยถึงฝนแห่งศร ดังเม็ดทรายที่กระจายอยู่เบื้องหลังพระราชา ร่วงลงเป็นสายไม่ขาดตอนโดยมิได้เกาะเกี่ยวกัน ฉันใด เขาก็จักโปรยปรายศรนับไม่ถ้วนลงเหนือศัตรูฉันนั้น—แต่ละดอกแยกกัน ทว่ากระแสไม่ขาดสาย”
विदुर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined power: true strength is not mere violence but controlled, precise capability. Vidura’s framing implies that martial excellence must be understood within counsel and responsibility—power that can be unleashed continuously, yet with mastery and restraint.
Vidura describes Arjuna’s readiness and intent to overwhelm opponents with an unbroken, countless volley of arrows. The imagery compares the continuous fall of scattered sand behind a traveling king to the continuous, non-clumping succession of arrows Arjuna can release.