Shloka 20
रत्या मत्या च गत्या च ययाहमभिसन्धिता । जीवितप्रियतां महां धिड़मां संक्लेशभागिनीम्,इसी प्रकार अतीन्द्रिय ज्ञानसे सम्पन्न एवं परमगतिको प्राप्त हुई कल्याणमयी इस धर्मज्ञा माद्रीको भी सर्वथा धन्य मानती हूँ। जिसने अपने अनुराग, उत्तम बुद्धि और सदव्यवहारद्वारा मुझे भुलाकर जीवित रहनेके लिये विवश कर दिया। मुझको और जीवनके प्रति मेरी इस आसक्तिको धिक््कार है! जिसके कारण मुझे यह महान् क्लेश भोगना पड़ता है
ratyā matyā ca gatyā ca yayāham abhisandhitā | jīvitapriyatāṁ mahāṁ dhiḍḍhāmāṁ saṅkleśabhāginīm ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ด้วยความรัก ความรอบรู้ และความประพฤติอันประเสริฐของนาง นางมีอิทธิพลต่อข้าจนข้าจำต้องมีชีวิตต่อไป ลืมปณิธานของตนเองเสียสิ้น น่าอัปยศยิ่งนักต่อความยึดติดใหญ่หลวงในชีวิตของข้า—ซึ่งเป็นส่วนแห่งทุกข์—เพราะเหตุนี้ข้าจึงต้องทนความระทมอันหนักหน่วง
वैशमग्पायन उवाच