Shloka 6
इह वत्स्यति कल्याणी सत्कृता मम वेश्मनि । इति पार्था विजानीध्वमगदं वो<स्तु सर्वश:,विदुर बोले--कुन्तीकुमारो! राजपुत्री आर्या कुन्ती वनमें जाने लायक नहीं हैं। वे कोमल अंगोंवाली और वृद्धा हैं, सदा सुख और आरामके ही योग्य हैं; अतः वे मेरे ही घरमें सत्कारपूर्वक रहेंगी। यह बात तुम सब लोग जान लो। मेरी शुभ कामना है कि तुम वहाँ सर्वथा नीरोग एवं सुखसे रहो
iha vatsyati kalyāṇī satkṛtā mama veśmani | iti pārthā vijānīdhvam agadaṁ vo 'stu sarvaśaḥ ||
วิทุระกล่าวว่า “สตรีผู้ประเสริฐจักพำนักอยู่ที่นี่ ในเรือนของข้า ได้รับการต้อนรับด้วยเกียรติยศ. โอ บุตรแห่งปฤถา จงรู้เถิด. ขอให้พวกเจ้าทั้งปวงปราศจากความทุกข์พยาธิโดยสิ้นเชิง.”
विदुर उवाच
Educational Q&A
Vidura models dharma through compassionate guardianship: when righteous people face adversity, one should offer respectful shelter and protection—especially to elders and those unfit for hardship—while also giving blessings for their welfare.
As the Pāṇḍavas are compelled toward forest exile, Vidura declares that their mother Kuntī will remain in his home with honor, and he instructs the Pāṇḍavas to accept this arrangement, blessing them to remain unharmed.