Shloka 39
दुर्योधनस्य बलिवर्णनम् — Duryodhana’s Description of Tribute at the Rājasūya
सोहहं श्रियं च तां दृष्टवा सभां तां च तथाविधाम् | रक्षिभिश्षावहासं तं॑ परितप्ये यथाग्निना,मैं उस राजलक्ष्मीको, उस दिव्य सभाको तथा रक्षकोंद्वारा किये गये अपने उपहासको देखकर निरन्तर संतप्त हो रहा हूँ, मानो आगमें जलता होऊँ
so 'haṁ śriyaṁ ca tāṁ dṛṣṭvā sabhāṁ tāṁ ca tathāvidhām | rakṣibhiś cāvahāsaṁ taṁ paritapye yathāgninā ||
เมื่อเราได้เห็นศรีแห่งราชสมบัติและท้องพระโรงอันน่าอัศจรรย์นั้น และระลึกถึงการเยาะเย้ยที่เหล่าทหารยามกระทำต่อเรา เราก็ร้อนรุ่มอยู่ไม่ขาด—ดุจถูกเผาไหม้ด้วยไฟ
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Unchecked envy and wounded pride become self-consuming suffering and can drive one toward unethical choices; inner torment arises not from others’ prosperity but from one’s own attachment to status and honor.
Duryodhana reflects on the dazzling royal prosperity and extraordinary assembly-hall he has witnessed, and on the ridicule he faced from the guards there; the memory burns him inwardly, revealing the resentment that will fuel further hostility.