Shloka 6
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
ततो<5पतत् पुष्पवृष्टि: सहदेवस्य मूर्थनि,स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
tato 'patat puṣpavṛṣṭiḥ sahadevasya mūrdhani | sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ ||
แล้วพวงบุปผาก็โปรยลงเหนือเศียรของสหเทวะ สหเทวะกล่าวว่า—“ข้าแต่พระราชาทั้งหลาย! ผู้ใดในหมู่ท่านทนมิได้ต่อการบูชาที่ข้าพเจ้าได้ถวายแด่พระศรีกฤษณะ ผู้ทรงเดชานุภาพหาที่สุดมิได้ ผู้ปราบอสูรเคศี—เหนือเศียรของผู้กล้าทั้งปวงเช่นนั้น ข้าพเจ้าได้วางเท้าของข้าพเจ้าไว้แล้ว ข้าพเจ้ากล่าวคำนี้โดยไตร่ตรองถี่ถ้วน ผู้ใดประสงค์จะตอบโต้ จงออกมาข้างหน้า; ผู้นั้นจักเป็นผู้สมควรถูกข้าพเจ้าสังหาร—หาได้มีความสงสัยไม่”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how public honor and devotion—especially in a royal-sacrificial setting—can provoke rivalry, and it frames steadfast loyalty to a chosen ideal (here, Kṛṣṇa) as something one may defend even at personal risk, while also showing how pride and insult can quickly turn ritual into conflict.
After Sahadeva’s words, a celestial shower of flowers falls on his head, signaling approval. Sahadeva openly challenges any king who resents the worship offered to Kṛṣṇa, declaring such a person worthy to be confronted and slain, thereby intensifying tensions in the assembly.