Shloka 30
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
“ผู้นั้นแลจักถูกเราสังหาร—หาได้มีความสงสัยไม่. ดูก่อนพระราชาทั้งหลาย! การบูชาที่เราได้กระทำแด่พระภควาน ศรีกฤษณะ ผู้ทรงเดชานุภาพอนันต์ ผู้ปราบอสูรเกศี—ผู้ใดในหมู่ท่านทนมิได้ เราได้เหยียบย่ำลงเหนือเศียรของเหล่าผู้กล้าทั้งปวงนั้นแล้ว. เรากล่าวถ้อยคำนี้ด้วยการไตร่ตรองรอบคอบ. ผู้ใดประสงค์จะโต้ตอบ จงออกมาสู่เบื้องหน้า. ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ควรถูกเราสังหาร; หาได้มีความสงสัยไม่.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores moral certainty in the face of wrongdoing: when an act is judged to violate honor and dharma, the speaker declares decisive accountability—“he is surely to be slain by me”—presenting punishment as a firm consequence rather than a negotiable option.
Vaiśampāyana, narrating events, reports a forceful vow: the offender in question is declared ‘vadhya’ (liable to be killed), and the narrator emphasizes the inevitability of that outcome—“no doubt.”