Shloka 20
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ผู้นั้นแลจักถูกเราสังหารเป็นแน่—หาได้มีความสงสัยไม่. ข้าแต่พระราชาทั้งหลาย! เราได้บูชาพระภควาน ศรีกฤษณะ ผู้ทรงเดชานุภาพหาที่สุดมิได้ ผู้ทรงปราบอสูรเกศี; ผู้ใดในหมู่ท่านทนการบูชานั้นมิได้ เราได้เหยียบย่างนี้ลงเหนือเศียรของเหล่าวีรบุรุษผู้กล้าเหล่านั้นแล้ว. เรากล่าวถ้อยคำนี้ด้วยการไตร่ตรองถี่ถ้วน. ผู้ใดประสงค์จะโต้ตอบ จงออกมาสู่เบื้องหน้า. ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ควรถูกเราสังหาร—หาได้มีความสงสัยไม่.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the ethical force of a solemn vow: when a grave transgression is perceived, the speaker asserts certainty of punishment, presenting the act of slaying as a determined, duty-aligned consequence rather than a hesitant impulse.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a decisive declaration that a particular offender is ‘to be slain’ by the speaker, emphasizing inevitability and removing doubt about the forthcoming retaliation.