Shloka 5
Śiśupāla-vākya: Bhīṣma-nindā and the ‘Haṃsa’ Exemplum (शिशुपालवाक्यम् — भीष्मनिन्दा, हंसदृष्टान्तः)
वेद तत्त्वेन कृष्णं हि भीष्मश्वेदिपते भशम् नहोन त्वं तथा वेत्थ यथैनं वेद कौरव:,“चेदिराज! भगवान् श्रीकृष्णको यथार्थरूपसे हमारे पितामह भीष्मजी ही जानते हैं। कुरुनन्दन भीष्मजीको उनके तत्त्वका जैसा ज्ञान है, वैसा तुम्हें नहीं है!
Vaiśampāyana uvāca: veda tattvena kṛṣṇaṃ hi bhīṣmaḥ śvetipate bhṛśam; na hi no tvaṃ tathā vettha yathainaṃ veda kauravaḥ.
ข้าแต่กษัตริย์แห่งเจดี ภีษมะโอรสแห่งศานตนุเท่านั้นที่รู้แจ้งพระกฤษณะตามสภาวะอันแท้จริง ท่านมิได้รู้พระองค์ดังที่ภีษมะผู้เป็นเชื้อสายกุรุรู้
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True understanding of a great person—especially of the divine—requires tattva-jñāna (knowledge of real nature), and such discernment is often possessed by wise elders like Bhīṣma; mere status or rivalry does not grant that insight.
Vaiśampāyana addresses the Cedi king (Śiśupāla), asserting that Bhīṣma knows Kṛṣṇa’s true nature profoundly, and that Śiśupāla lacks the same level of understanding—setting a contrast between reverent insight and antagonistic misjudgment.