Shloka 32
मयेन सभानिर्माणम्
Maya’s Construction of the Assembly Hall
मन्दानिलसमुद्धूतां मुक्ताबिन्दुभिराचिताम् । महामणिशिलापट्टबद्धपर्यन्तवेदिकाम्,मन्द वायुसे उद्वेलित हो जब जलकी बूँदें उछलकर कमलके पत्तोंपर बिखर जाती थीं, उस समय वह सारी पुष्करिणी मौक्तिकबिन्दुओंसे व्याप्त जान पड़ती थी। उसके चारों ओरके घाटोंपर बड़ी-बड़ी मणियोंकी चौकोर शिलाखण्डोंसे पक्की वेदियाँ बनायी गयी थीं
mandānilasamuddhūtāṃ muktābindubhir ācitām | mahāmaṇiśilāpaṭṭabaddhaparyantavedikām ||
เมื่อสายลมอ่อนพัดให้น้ำกระเพื่อม ละอองน้ำก็พุ่งขึ้นแล้วกระจายบนใบบัว ทำให้สระทั้งสระดูประหนึ่งโปรยด้วยหยดมุก รอบขอบสระมีชานและตลิ่งที่ก่อแน่นหนา ปูด้วยแผ่นศิลาขนาดใหญ่ดุจรัตนะ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers aesthetic narration rather than direct moral instruction; indirectly it highlights the ideal of ordered prosperity—nature and human craftsmanship harmonized—often used in the epic to signal royal power, refinement, and the cultivated environment of a great court.
The narrator describes a lotus-pond whose surface, stirred by a mild breeze, throws up droplets that look like scattered pearls, while the pond’s perimeter is lined with firmly built platforms made from large, gem-like stone slabs—setting the scene of opulence and careful construction.