Shloka 4
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
अतोडन्यथा चरँल्लोके धर्मज्ञ: सन् महारथ: | वृजिनां गतिमाप्रोति श्रेयसो<5प्युपहन्ति च
atoḍan yathā caraṁl loke dharmajñaḥ san mahārathaḥ | vṛjināṁ gatim āpnoti śreyaso 'py upahanti ca ||
ฉะนั้น ผู้ใดแม้เป็นผู้รู้ธรรมและเป็นมหารถี แต่กลับประพฤติผิดธรรมในโลก—ขัดขวางธรรมและอรรถของผู้อื่น และยังโยนความผิดให้ผู้บริสุทธิ์ว่าเป็นเหตุให้ทรัพย์และบุญของผู้อื่นเสื่อมสูญ—ผู้นั้นย่อมตกสู่คติอันเจ็บปวดและเป็นบาป อีกทั้งทำลายความผาสุกของตนเองด้วย—หาได้มีข้อสงสัยไม่
जरासंध उवाच
Educational Q&A
Even a powerful and learned person (a dharma-knowing mahāratha) who acts against dharma—especially by obstructing others’ rightful good or blaming the innocent—incurs a sinful, painful destiny and undermines his own true welfare (śreyas).
Jarāsandha is delivering a moral warning within his speech: he frames unrighteous conduct—particularly harming others’ dharma/wealth and making unjust accusations—as self-destructive, leading to vṛjina-gati (a grievous end) and loss of śreyas.