Shloka 14
Kṛṣṇasya Khāṇḍavaprasthāt Dvārakā-prayāṇaḥ | Krishna’s Departure for Dvārakā
काज्चनं रथमास्थाय तार्ष्यकेतनमाशुगम् | गदाचक्रासिशार्ड्रद्यिरायुधैरावृतं शुभम्,इसके बाद गरुडचिह्वनित ध्वजासे सुशोभित और गदा, चक्र, खड्ग एवं शाड्र्गधनुष आदि आयुधोंसे सम्पन्न शैब्य, सुग्रीव आदि घोड़ोंसे युक्त शुभ सुवर्णमय रथपर आखरूढ़ हो कमलनयन श्रीकृष्णने उत्तम तिथि, शुभ नक्षत्र एवं गुणयुक्त मुहूर्तमें यात्रा आरम्भ की
kāñcanaṁ ratham āsthāya tārṣyaketanam āśugam | gadācakrāsiśārṅgadhanuḥ-āyudhair āvṛtaṁ śubham ||
ต่อจากนั้น พระกฤษณะผู้มีเนตรดุจดอกบัว เสด็จขึ้นราชรถทองอันงามและรวดเร็ว มีธงตราครุฑเป็นเครื่องหมาย พร้อมสรรพอาวุธ—คทา จักร ดาบ และคันศรศารฺงคะ—แล้วทรงเริ่มการเดินทางในวันจันทรคติอันประเสริฐ ใต้นักษัตรอันเป็นมงคล และในมหูรตะที่ครบคุณ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct through disciplined readiness: strength and weaponry are present, yet the journey begins in an auspicious, orderly manner, suggesting that power should be exercised with propriety, foresight, and adherence to right timing and decorum.
Vaiśampāyana describes Kṛṣṇa mounting a swift, golden chariot bearing Garuḍa’s emblem and equipped with his characteristic weapons (mace, discus, sword, and Śārṅga bow), and then setting out on a journey under auspicious conditions.