Shloka 64
तथैव विष्णुर्भगवान् सनातन: स चात्र देव: परिकीर्त्यते यतः । ततः स कामाल्लॉभते सुखी नरो महामुनेस्तस्य वचोडर्चितं यथा
tathaiva viṣṇur bhagavān sanātanaḥ sa cātra devaḥ parikīrtyate yataḥ | tataḥ sa kāmāl lobhate sukhī naro mahāmunes tasya vaco'rcitaṃ yathā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ฉันนั้นแล พระวิษณุผู้เป็นภควาน ผู้เป็นนิรันดร์ ก็ได้รับการสรรเสริญในที่นี้ว่าเป็นเทวะผู้ศักดิ์สิทธิ์ เพราะเหตุนั้น บุคคลผู้ศึกษาเนื้อความนี้ย่อมเป็นสุข และบรรลุความสำเร็จแห่งประโยชน์อันตนปรารถนา ดังนี้แลคือฤทธานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของวจนะอันควรบูชาของมหามุนีวยาสะ”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a phalaśruti: it affirms that glorifying the eternal Lord Viṣṇu (identified with Kṛṣṇa) and engaging in svādhyāya of this revered teaching brings happiness and the attainment of one’s rightful aims, emphasizing the sanctity and efficacy of Vyāsa’s authoritative word.
Vaiśampāyana concludes a section by praising the divinity celebrated within it—Viṣṇu/Kṛṣṇa—and by stating the beneficial result of reciting or studying these words, attributing their power to the revered speech of the great sage Vyāsa.