Shloka 2
कर्ण तु निहतं दृष्ट्वा शत्रुभि: परमाहवे । भीता दिशो व्यकीर्यन्त तावका: क्षतविक्षता:,शत्रुओंने उस महायुद्धमें वैकर्तन कर्णको मार डाला है, यह देखकर आपके सैनिक भयभीत हो उठे थे। उनका सारा शरीर घावोंसे भर गया था। इसलिये वे भागकर सम्पूर्ण दिशाओंमें बिखर गये
karṇaṃ tu nihataṃ dṛṣṭvā śatrubhiḥ paramāhave | bhītā diśo vyakīryanta tāvakāḥ kṣatavikṣatāḥ ||
เมื่อเห็นว่ากรรณะถูกศัตรูสังหารในศึกอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เหล่าทหารของพระองค์ก็ถูกความกลัวครอบงำ ทั้งบาดเจ็บฉกรรจ์และฉีกขาด จึงแตกหนีและกระจัดกระจายไปทุกทิศ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the fall of a principal protector can collapse collective courage: when reliance rests on a single champion, fear spreads quickly. Ethically, it underscores the fragility of morale in war and the consequences of attachment to power rather than steadiness in dharma.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa has been killed by the enemy in the fierce battle. On seeing this, the Kaurava soldiers—already wounded—panic and disperse in all directions.