Shloka 36
हतो<पि पुरुषव्यात्र जीववानिव लक्ष्यते । नाभवद् विकृति: काचिद्धतस्यापि महात्मन:,पुरुषसिंह नरेश! वह मारा जानेपर भी जीवित-सा दीखता था, महामना कर्णके शरीरमें मरनेपर भी कोई विकार नहीं हुआ था
hato 'pi puruṣavyāghra jīvavān iva lakṣyate | nābhavad vikṛtiḥ kācid dhatasya 'pi mahātmanaḥ ||
ศัลยะกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช ผู้เป็นพยัคฆ์แห่งมนุษย์! แม้เขาถูกสังหารแล้ว ก็ยังปรากฏประหนึ่งมีชีวิตอยู่ และในมหาบุรุษผู้นั้น แม้หลังความตาย ก็หาได้เกิดความบิดเบี้ยวหรือเสียรูปเสียร่างไม่เลย”
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic ideal of kṣatriya honor: a truly great warrior’s inner steadiness and dignity are reflected even in death, so that his body shows no ignoble disfigurement—symbolizing unwavering courage and self-mastery.
After Karṇa has been killed, Śalya remarks to the addressed king/hero (contextually, the opposing leader) that Karṇa’s slain body still looks lifelike and shows no visible distortion, underscoring Karṇa’s extraordinary stature and the solemnity of his fall.