Shloka 3
कर्ण तु शूरं पतितं पृथिव्यां शराचितं शोणितदिग्धगात्रम् । यदृच्छया सूर्यमिवावनिस्थं दिदृक्षव: सम्परिवार्य तस्थु:,शूरवीर कर्ण पृथ्वीपर पड़ा हुआ था। उसके शरीरमें बहुत-से बाण व्याप्त हो रहे थे तथा सारा अंग खूनसे लथपथ हो रहा था। उस अवस्थामें दैवेच्छासे पृथ्वीपर उतरे हुए सूर्यके समान उसे देखनेके लिये सब लोग उसकी लाशको घेरकर खड़े हो गये
karṇaṃ tu śūraṃ patitaṃ pṛthivyāṃ śarācitaṃ śoṇitadigdhagātram | yadṛcchayā sūryam ivāvani-sthaṃ didṛkṣavaḥ samparivārya tasthuḥ ||
กรรณะผู้กล้าหาญล้มอยู่บนพื้นปฐพี ร่างกายถูกศรปักพรุนและชุ่มโชกด้วยโลหิต เขานอนอยู่ดุจดวงอาทิตย์ที่ด้วยอำนาจแห่งชะตากรรมกลับลงมาสู่พื้นดิน ผู้คนผู้ใคร่จะได้เห็นต่างยืนล้อมรอบกายของเขา
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of martial glory: a warrior’s fame can remain radiant even when the body is broken. It also points to the role of yadṛcchā—an unpredictable turn of fate—suggesting that human prowess operates within larger forces, and that the battlefield exposes both the dignity and the fragility of kṣatriya life.
Sañjaya reports that Karṇa has fallen on the battlefield, riddled with arrows and covered in blood. His fallen form draws onlookers, who gather around and stand encircling him, as if beholding a sun-like figure brought down to earth by destiny.